تو که شاهد هستی ، درد سراپایمان را مچاله می کند ،
قرص میخوریم یا سوزن می زنیم تا درد یادمان نرود .
اما فقط یادمان میرود .
دندانی که پوسیده است ،
استخوانی که شکسته است ، معده ای که زخم دارد،
با قرص وسوزن ومسکن که خوب نمی شود .
برای خوب شدن باید پیش پزشک رفت .
پزشک باید بداند ، باید آدم را وتن آدم را شناسد .
باید مرضها را بشناسد .
باید دواها را بشناسد .
باید بداند که هر مرض چه دوایی می خواهد.
اگر اینها را نداند تو را میبندد به همان قرص و مسکن
حتی اگر بداند ودلسوزت نباشد هم گرهی از کارت باز نمی کند .
آن پزشکی که درد را نگفته می بیند تو هستی .
آن پزشکی که تن وجان من را به از همه می شناسد تو هستی ،
پزشکی که رحم وشفقتش برمن حد وپایان ندارد، هم تو هستی
برچسب ها :
دفعات بازديد : 41
نوشته شده در تاريخ 1391/12/19 و در ساعت : 23:46 - نويسنده : مسعود حسینی
